Occitan

Etimologia

Del latin exclamare.

Prononciacion

/eksklaˈma/

 Vèrb

s'exclamar vb. pronom.

  1. Cridar subtament amb emocion o colèra.

Mots aparentats

Traduccions

Conjugason

Lengadocian
Infinitiu exclamar
Gerondiu exclamant
Participi passat
singular plural
masculin exclamat exclamats
femenin exclamada exclamadas
Mòde indicatiu
nombre singular plural
persona primièra segonda tresena primièra segonda tresena
ieu tu el
ela
nosautres
nosautras
vosautres
vosautras
eles
elas
Present exclami
exclame[N 1]
exclamas exclama exclamam exclamatz exclaman
Imperfach exclamavi exclamavas exclamava exclamàvem exclamàvetz exclamavan
Preterit exclamèri exclamères exclamèt exclamèrem exclamèretz exclamèron
Futur exclamarai exclamaràs exclamarà exclamarem exclamaretz exclamaràn
Condicional exclamariái exclamariás exclamariá exclamariam exclamariatz exclamarián
Mòde subjonctiu
nombre singular plural
persona primièra segonda tresena primièra segonda tresena
ieu tu el
ela
nosautres
nosautras
vosautres
vosautras
eles
elas
Present exclame exclames exclame exclamem exclametz exclamen
Imperfach exclamèssi exclamèsses exclamès
exclamèsse
exclamèssem exclamèssetz exclamèsson
Mòde imperatiu
nombre singular plural
persona primièra segonda tresena primièra segonda tresena
ieu tu el
ela
nosautres
nosautras
vosautres
vosautras
eles
elas
Afirmatiu exclama ! exclamem ! exclamatz !
Negatiu exclames pas ! exclamem pas ! exclametz pas !
Nòtas
  1. Èst e nòrd-èst (Cevena, monpelhierenc, Gavaudan, orlhagués, nòrd-Roergue)