Occitan

Etimologia

Manlèu sabentós del latin infirmus

Prononciacion

/inˈfiɾme/

Sillabas

in|fir|me

 Adjectiu

infirme (lengadocian), (gascon)

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular Plural
Masculin infirme infirmes
[inˈfiɾme] [inˈfiɾmes]
Femenin infirma infirmas
[inˈfiɾmo̞] [inˈfiɾmo̞s]
  1. Que patís d’una infirmitat o d’infirmitats.
  2. Que manca de fòrça, qu'es imperfècte naturalament.

Variantas dialectalas

Parents

Sinonims

Traduccions


 Nom comun

infirme masculin

Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular Plural
infirme infirmes
[inˈfiɾme] [inˈfiɾmes]
  1. Òme que patís d’una infirmitat o d’infirmitats.

Variantas dialectalas

Sinonims

Traduccions

lisiado (es)


 Forma de vèrb

infirme

  1. primièra persona del singular del present del subjnctiu de infirmar
  2. tresena persona del singular del present del subjnctiu de infirmar

Francés

Etimologia

Manlèu sabentós del latin infirmus

Prononciacion

/ɛ̃fiʁm/

Sillabas

in|fir|me

 Adjectiu

infirme masculin o femenin (plurals: infirmes)

  1. infirme (oc)

 Nom comun

infirmes masculin o femenin

Declinason
Singular Plural
infirme infirmes
[ɛ̃fiʁm]
  1. infirme (oc)
  2. infirma (oc)

 Forma de vèrb

infirme

  1. primièra persona del singular del present de l'indicatiu de infirmer
  2. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de infirmer
  3. primièra persona del singular del present del subjnctiu de infirmer
  4. tresena persona del singular del present del subjnctiu de infirmer
  5. segonda persona del singular de l'imperatiu de infirmer