Occitan

Etimologia

Del latin sublimis « enauçat, naut, sublim ».

Prononciacion

/syˈβlime/

Sillabas

su|bli|me

 Adjectiu

Declinason
Singular Plural
Masculin sublime sublimes
[syˈβlime] [syˈβlimes]
Femenin sublima sublimas
[syˈβlimo̞] [syˈβlimo̞s]

sublime

  1. (melhoratiu) Qu'es al gra mai naut de l’elevacion, de la grandor, de la noblesa, de la beutat.

Variantas dialectalas

Derivats

Parents

Locucions derivadas

Traduccions

 Nom comun

Declinason
Singular Plural
sublime sublimes
[syˈβlin] [syˈβlins]

sublime masculin

  1. Çò qu’i a de fòrça grand, de fòrça enauçat, d’excellent dins los sentiments, dins las acions vertuosas, dins l'estil.

Variantas dialectalas

Traduccions

 Forma de vèrb

sublime

  1. primièra persona del singular del present del subjonctiu de sublimar
  2. tresena persona del singular del present del subjonctiu de sublimar

Anglés

Etimologia

Del latin sublimis « enauçat, naut, sublim ».

Prononciacion

/səˈblaɪm/

Sillabas

su|bli|me

 Nom comun e adjectiu

sublime

  1. sublime (oc)

 Vèrb

sublime

  1. sublimar (oc)

Espanhòl

Etimologia

Del latin sublimis « enauçat, naut, sublim ».

Prononciacion

/suˈβ̞lime/

Sillabas

su|bli|me

 Adjectiu

sublime masculin o femenin, (plurals: sublimes)

  1. sublime (oc)

 Forma de vèrb

sublime

  1. primièra persona del singular del present del subjonctiu de sublimar
  2. tresena persona del singular del present del subjonctiu de sublimar

Francés

Etimologia

Del latin sublimis « enauçat, naut, sublim ».

Prononciacion

/syblim/

Sillabas

su|bli|me

 Adjectiu

sublime masculin o femenin, (plurals: sublimes)

  1. sublime (oc)

 Nom comun

sublime masculin

Declinason
Singular Plural
sublime sublimes
[syblim]
  1. sublime (oc)

 Forma de vèrb

sublime

  1. primièra persona del singular del present de l'indicatiu de sublimer
  2. tresena persona del singular del present de l'indicatiu de sublimer
  3. primièra persona del singular del present del subjonctiu de sublimer
  4. tresena persona del singular del present del subjonctiu de sublimer
  5. segonda persona del singular de l'imperatiu de sublimer

Italian

Etimologia

Del latin sublimis « enauçat, naut, sublim ».

Prononciacion

/suˈblime/

Sillabas

su|bli|me

 Adjectiu

sublime masculin o femenin, (plurals: sublimi)

  1. sublime (oc)

Portugués

Etimologia

Del latin sublimis « enauçat, naut, sublim ».

Prononciacion

Portugal /subliˈmaɾ/
Brasil /sublĩˈmaɾ/, /subliˈma/

Sillabas

su|bli|me

 Adjectiu

sublime masculin o femenin, (plurals: sublimes)

  1. sublime (oc)

 Forma de vèrb

sublime

  1. primièra persona del singular del present del subjonctiu de sublimar
  2. tresena persona del singular de l'imperatiu afirmatiu de sublimar