Occitan

Etimologia

Del latin apostrophe

Prononciacion

/apus'tɾɔfo̞/ França (Bearn) : escotar « apostròfa »

Sillabas

a|pos|trò|fa

 Nom comun 1

Declinason
Singular Plural
apostròfa apostròfas
[apus'tɾɔfo̞] [apus'tɾɔfo̞s]

apostròfa femenin

  1. Interpelacion viva, o subretot d’un trach mortifciant destinat a qualqu’un.
  2. (retorica) Figura d'estil qu'un orator subte interpela de personatges mòrts, de vivents absents o presents, o alara de causas que personifica.
    • Demostenes faguèt una admirabla apostròfa als mòrts de Queronèa dins son discors sus la Corona.
    • Mot plaçat en apostròfa, mot que designa l’èsser a qui s’adreçam dins lo discors : los enfants, aprochatz. — Joan, vai-te’n.

 Nom comun 2

 
Una apostròfa (2).

apostròfa femenin

  1. (tipografia) Signe de puntuacion, en forma de virgula, qu'indica l’elision d’una vocala.
    • L’apostròfa es representada pel caractèr ’ en tipografia.
  2. (tipografia) Letra de l’alfabet d'una lengas, representant mai sovent lo còp de glòta.

Traduccions