Occitan

Etimologia

Del latin phosphorus « fosfòr », de Phosphorus (« estela del matin »), del grèc ancian φωσφόρος que «pòrta la lutz», de φως «lutz» e de φέρω «portar».

Prononciacion

/fusˈfɔɾ/, provençau /fusˈfɔʀ/ França (Bearn) : escotar « fosfòr »

Sillabas

fos|fòr

 Nom comun

 
Un escaplon de fosfòr roge. (2)
Declinason
Dialècte : lengadocian
Singular Plural
fosfòr fosfòrs
[fosˈfɔɾ] [fosˈfɔɾs]

fosfòr masculin

  1. (elements) Element quimic de numèro atomic 15 e de simbòl P que fa partit dels non-metals, mas tanben dels pnictogèns.
  2. (quimia) Còrs simple de l’element, representat per unas formas allotropicas coma lo fosfòr blanc, blanc evòri, malleable e que l'odor sembla a l'alh, e los fosfòrs roge e negre, sota forma de cristals o de polvera.
  3. (quimia) (fisica) Atòm (o, per ellipsi, nuclèu) de fosfòr.
  4. (quimia) Allotròp del fosfòr.

Derivats

Traduccions