Occitan

Etimologia

Del latin indignus.

Prononciacion

legadocian, gascon /inˈðinne/
provençau /ĩⁿdigˈne/

Sillabas

in|dig|ne

 Adjectiu

indigne

Declinason
Dialècte : lengadocian, gascon
Singular Plural
Masculin indigne indignes
[inˈðinne] [inˈðinnes]
Femenin indigna indignas
[inˈðinno̞] [inˈðinno̞s]
  1. Qu’es pas digne de quicòm.
  2. (particular, drech) Qualifica aquel que, per aver mancat a un dever essencial per una persona, de vivent o après la mòrt, es privat de sa succession.
  3. Qu’es pas convenent o convenable ; qu'es condemnable.

Antonims

Derivats

Parents

Traduccions


 Forma de vèrb

indigne

  1. Primièra persona del singular del present del subjonctiu de indignar.
  2. Tresena persona del singular del present del subjonctiu de indignar.

Catalan

Etimologia

Del latin indignus.

Prononciacion

Oriental: /inˈdiŋnə/
Occidental: nord-occidental /inˈdiŋne/, valencian /inˈdiɡne/

Sillabas

in|dig|ne

 Adjectiu

indigne

Declinason
Singular Plural
Masculin indigne indignes
Femenin indigna indignes
  1. indigne (oc)

 Forma de vèrb

indigne

  1. Primièra persona del singular del present del subjonctiu de indignar.
  2. Tresena persona del singular del present del subjonctiu de indignar.

Francés

Etimologia

Del latin indignus.

Prononciacion

/ɛ̃diɲ/

Sillabas

in|dig|ne

 Adjectiu

indigne masculin o femenin, (plurals: indignes)

  1. indigne (oc)

 Forma de vèrb

indigne

  1. Primièra persona del singular del present de l'indicatiu de indigner.
  2. Tresena persona del singular del present de l'indicatiu de indigner.
  3. Primièra persona del singular del present del subjonctiu de indigner.
  4. Tresena persona del singular del present del subjonctiu de indigner.
  5. Segonda persona del singular de l'imperatiu de indigner.